Diepvriespizza

Dat is wat ik zei toen een vriend mij enkele weken geleden vroeg wat ik het meest gemist heb. ‘Maar dat eet jij toch nooit?’ reageerde hij terecht; dat kon ik niet ontkennen. En toch had ik dat gemist, of eigenlijk: de gedáchte diepvriespizza te kunnen halen, dat heb ik het meest gemist. In deze blog een iets minder samenhangende woordenstroom die losse gedachteflodders vormen over mijn reis naar en terugkomst uit Ghana. 

Voor ik terug naar Nederland vloog, heb ik nog twee dagen aan de Ghanese kust doorgebracht, op vrijwel de enige criminele plek die Ghana rijk is – zo ontdekte ik al gauw toen ik de reisgids opensloeg in mijn vakantieoord. Mij werd geadviseerd zowel mijn waardevolle bezittingen als mijn kamersleutel bij de receptie af te geven alvorens ik het strand op zou gaan, om te voorkomen dat ik werd lastig gevallen. En hoewel ik geen vervelende dingen mee heb gemaakt, voelde ik mij op het strand toch niet bepaald op mijn gemak, mede door alle mannen die in mij een ticket naar het Westen zagen (iets wat ik in Noord Ghana veel milder heb ervaren). Een beetje een domper als afsluiting van deze bijzondere reis, maar ergens ook wel goed: twee dagen koffie drinken, puzzeltjes maken, boekje lezen, naar de zee staren, terugkijken en verder dromen. Twee dagen tussen twee thuizen in.

Ik ben nu alweer vier weken op Hollandse bodem en dat bevalt beter dan verwacht. Ik had veel gehoord over een omgekeerde cultuurshock maar die is tot nu toe redelijk op de achtergrond gebleven. Het is fijn om terug te zijn, om vrienden en familie weer te ontmoeten en te spreken, bijgepraat te worden over alles wat er in mijn afwezigheid veranderd is, of juist hetzelfde is gebleven. Het was vooral de eerste dagen verbazingwekkend hoe het soms voelde alsof ik niet weg ben geweest; hoe eenvoudig het is om de draad van het alledaagse weer op te pakken en hoe ik me vrij snel al ging irriteren aan niet-werkende wifi en dat soort onbelangrijke zaken. Toch probeer ik tussendoor momenten te vinden om na te denken, te spiegelen, te reflecteren. En soms overvalt het me gewoon, dan is Ghana opeens weer even heel dichtbij, vaak in de kleinste dingen. Opeens lijken alle huizen dan recht, hoor ik moeders tegen baby’s kletsen, mis ik het duct tape op de auto’s. Opeens zie ik alle soorten groenten en fruit in perfecte vorm en staat in de schappen liggen, maak men zich druk om te veel water in plaats van te weinig, zijn de spullen die ik koop weer van redelijke kwaliteit. En dan besef ik me dat dat allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Ik hoop dat ik dát besef nog lang met me mee zal dragen.

Ik ben naar Ghana gegaan met het doel het land te ontdekken, de mensen te leren kennen en bovenal het vak van de tropengeneeskunde te onderzoeken. Ik heb me ondergedompeld in een ander leven en heb daar - met name ook dankzij een veilige en uitnodigende thuisbasis bij Gerben en Dorien - mijn grenzen durven verleggen. Ik heb bevallingen begeleid, stukjes van een nieuwe taal geleerd, scooter leren rijden; ik ben gegroeid in ‘smalltalken’, hitte verdragen en slapen zonder laken; ik ben op de radio geweest, heb medische training gegeven aan diverse doelgroepen, heb dozen medicijnen voorgeschreven (gelukkig onder supervisie). Ik heb me vrij gevoeld, niet overvraagd, weer nieuwsgierig en leergierig. Ik heb gestraald. 

En of ik tropenarts wil worden? Wat Gerben en Dorien doen, zou ik denk niet kunnen. Ik heb ontzettend veel respect gekregen voor hun werk, voor hun doorzettingsvermogen en lange adem, hun vertrouwen op Gods plannen en hun vermogen samen te werken met en de waarde te zien van wie er op hun pad komt. Met dankbaarheid voor hoe ze hun huis, hun gezin en hun harten hebben opengesteld voor mij, kijk ik terug op een onvergetelijke en vormende tijd. 
Toch ben ik niet voor het laatst in Afrika geweest. Wellicht dat ik op projectbasis - zoals onze medische outreaches - terugkom om met een team een stukje goede zorg te kunnen bieden op plekken waar dat normaliter niet of veel te weinig beschikbaar is. 

Dank voor het lezen van mijn blogs. Het deed mij goed om af en toe woorden te geven aan wat ik zag en meemaakte. En het is fijn te merken dat ik bij de vraag ‘hoe was het’ niet altijd vanaf nul hoef te beginnen, want ik weet nog steeds niet hoe dat moet.